Voordat een kledingstuk bij ons in de winkelrekken hangt heeft het een lange weg afgelegd en zijn de grondstoffen vaak van eigenaar veranderd. De productieketen van kleding is uitermate complex en gefragmenteerd. In alle fases van het productieproces – denk aan katoenverbouw, spinnen, weven, verven en stikken – spelen verschillende milieu- en sociale problemen.

De kledingsector was een van de eerste sectoren waarin discussies over ketenverantwoordelijkheid en arbeidsrechten ter sprake kwam. Sinds de late jaren 80 hebben verschillende maatschappelijke organisaties, waaronder de Schone Kleren Campagne, er bij bedrijven op aangedrongen om de arbeidsomstandigheden door de gehele toeleveringsketen te verbeteren.

Mede door de publieke verontwaardiging over ‘sweatshop’ -omstandigheden zijn meerdere initiatieven in gang gezet zoals gedragscodes en multistakeholderinitiatieven. Deze initiatieven hebben ongetwijfeld geleid tot enkele verbeteringen.De vraag  is echter in hoeverre de omstandigheden nu écht ten goede veranderd zijn op de werkvloer. Gedragscodes voor bedrijven zien er  goed uit op papier, maar worden in de praktijk  vaak ondermijnd door bijvoorbeeld het inkoopbeleid van kledingmerken.

De kledingsector is hard getroffen door de wereldwijde economische recessie. Door stagnatie van  de consumentenvraag sloten veel ondernemingen de deuren  en werden  duizenden kleding- en textielarbeiders werkloos. Vooral vrouwen, de grootste groep werknemers in de kledingindustrie, zijn bijzonder zwaar getroffen. Ook migrerende werknemers behoren tot de eersten die hun baan verliezen. Velen van hen keren terug naar het platteland.

Om hun concurrentiepositie te behouden zien veel landen zich gedwongen de productiekosten verder te verlagen. De belangrijkste tendensen in de sector zijn onder meer: flexibilisering van arbeid en toenemende druk op de werknemers om productiedoelen te bereiken.

Het onderzoek van SOMO richt zich met name op arbeidsomstandigheden bij de productie van textiel en kleding. 

Nieuws kleding